Tijdens de rustdag in ranong huren we een scooter om het plaatsje een beetje te verkennen en om de ‘beroemde’ hotsprings te bezoeken. Die liggen aan de weg die we ook nemen richting Chumpon naar de oostkust en we rijden stiekem een stukje door om te zien wat ons te wachten staat. De eerste 5km lijken mee te vallen. Bij de hotsprings boeken we nog een olie massage van 90 min en dat kunnen onze vermoeide benen wel waarderen. Hoewel de LP aangeeft dat Ranong wel een verblijf van de paar dagen waard is, vinden wij het niet zo bijzonder. Het heeft geen echt centrum en het is beetje onoverzichtelijk en het ziet er allemaal wat rommelig uit. Toch komen we hier waarschijnlijk nog wel een keer terug. Voor de kust ligt het eilandje Koh Phayam en dat is een nog relatief onontdekt en dus een stuk betaalbaarder dan bijv Koh Lipe en Ranong is een prima uitvalbasis voor duiken op de Similan en Surin eilanden en er vertrekt zelf een live-aboard naar de Birma Banks.
De volgende ochtend vertrekken we weer erg vroeg voor op papier de zwaarste rit van onze reis. De benen voelen weer goed dus we hebben er eigenlijk wel zin in maar zien er ook wel een beetje tegenop. We hebben van te voren het profiel geprobeerd zo goed mogelijk te achterhalen maar je weet nooit of dat helemaal klopt. De eerste 50km kunnen we een aantal korte klimmetjes verwachten en die vallen in de praktijk erg mee. We hebben de weg helemaal voor onszelf alleen en de uitzichten zijn prachtig en met de laaghangende bewolking is het echt sprookjesachtig en een heel andere sfeer en beleving in vergelijking met onze andere ritten. Rond de 50km moet de ‘grote’ klim eraan komen en als onze km teller 51 km aangeeft wordt er vanuit een restaurantje langs de weg geroepen dat we bij hen moeten eten en drinken omdat het nog ‘vely fal’ is en ‘no eat no dlink’ natuurlijk denken we dat dit een truc is maar bij een volgend tentje nemen we toch maar het zekere voor het onzekere en eten we een noodle soepje en slaan we nog een oisi icetea achterover. Na nog een klein dutje op een speciaal voor ons schoongeveegd houten bedje onder de schaduw van een boom moeten we er toch aan geloven. De klim is 10 km lang met ongeveer 500 hoogte meters, dus een simpel rekensommetje leert dat dat 5% gemiddeld is en dat moet prima te doen zijn. Alleen dat blijkt toch wel iets te simpel gedacht. Het gaat eerst wel geleidelijk omhoog maar op eengegeven moment zijn er stukken waar de gps een percentage van 15% aangeeft. Het is inmiddels midden op de dag en de laag hangende bewolking is helaas volledig verdwenen en de thermometer geeft weer 40 graden aan. Dat is natuurlijk erg warm maar dat is altijd nog uit te houden als je snelheid maar boven de 10km/u ligt want dan heb je nog een enigszins verkoelende rijwind maar met zulke stijgingspercentages zakt onze snelheid soms tot onder 4 km/u. Even voor voor de beeldvorming, bij zo’n snelheid val je bijna om en we zwalken dan ook van links naar rechts over de weg en het zweet guts werkelijk overal uit. Carla zweet over het algemeen meer dan ik en een groot deel van het zweet loopt langs haar armen richting haar handen waardoor die zo nat zijn dat ze haar versnelling niet meer kan bedienen (geluk bij ongeluk deze staat al wel vanaf begin van de klim in de laagste stand :-). Als de gps 20% aangeeft wordt het fietsen onmogelijk en is het afstappen en duwen geblazen en het is zelfs soms lastig om je voeten rechtuit op de weg te zetten omdat je anders wegglijdt! Na ongeveer 10km klimmen, waarvan zeker 2km geduwd, lijken we de top bereikt te hebben en gaat het met dezelfde percentages omlaag en komt de rook bijna van onze remmen af. De vreugde is alleen van korte duur want ineens gaat het weer extreem stijl omhoog en zakt de moed ons echt in de schoenen. Gelukkig zijn het maar 2 korte stukjes en uiteindelijk is de lijdensweg voorbij. Volgende keer naast het gemiddelde ook maar proberen de standaarddeviatie te achterhalen. Vanaf nu is het nog 30km heel geleidelijk naar beneden (volgens het profiel dan) dus dat is een makkie. Ook hier is de werkeljkheid anders dan wat het papier aangeeft en na een afslag rijden we op een onverharde weg vol met gaten en stenen op en gaat de weg weer gemeen omhoog en omlaag. We vinden het wel goed zo en de eerste pick-up (met twee mannen erin) die ons voorbij hobbelt houden we aan en met handen en voeten vragen we of ze ons naar Sawi (onze eindbestemming van vandaag) willen brengen. Volgens mij hebben ze ons begrepen en we laden de fietsen achterin en zakken er zelf tussen in de achterbak! Na een half uurtje hobbelen stoppen we bij een heel klein dorpje en krijgen we te ‘horen’ dat Sawi only 20km is, that way➡️ (toch niet helemaal begrepen dus) maar een tweede poging komt wel door alleen moet een van onze helden even zijn eigen auto ophalen. We krijgen een plekje in de schaduw aangewezen en er wordt een stuk fruit voor ons schoongemaakt en na 10 min komt hij met een andere pick-up aangereden en laden we de fietsen over. We willen betalen voor het eerste ritje en voor het fruit maar daar willen ze absoluut niets van weten. Onderweg vragen ze ons waar we precies willen stoppen en het wordt uiteindelijk het station van Sawi. Geld wilden ze niet en als ik aangeef dat we misschien kunnen stoppen bij een benzine pomp en dat wij benzine willen betalen krijgen we weer en resoluut NO, NO te horen. Dan maar met onze helden op de foto en email uitgewisseld zodat we de foto kunnen opsturen.
Sawi is ook heel klein en bij het rondrijden op zoek naar een guesthouse horen we achter ons ‘hey stop’ en het blijkt Sascha te zijn die we in het Bike Cycle hostel hebben ontmoet. Hij slaapt weer in zijn tentje bij een boeddhistische tempel en we spreken af om 18:00 voor de 7-11 om gezellig samen bij een restaurantje te eten.
Vanaf Sawi is het nog ruim 400km naar Pranburi Beach Village waar mijn oud collega Torgeir met zijn vrouw en dochter op vakantie zijn. Aangezien zij over 4 dagen terug naar huis (Zweden) gaan en we graag op hun aanbod ingaan om een nachtje te blijven slapen in hun gehuurde villa met meerdere slaap- en badkamers en een privé zwembad (wie zou daar nou niet op ingaan), besluiten we morgen een stukje de trein te nemen zodat de afstand iets relaxter in 3 fietsdagen te overbruggen is. Torgeir is toevallig dit jaar weer op vakantie in Thailand, net als 5 jaar geleden, toen wij al aan deze fietsreis waren begonnen (maar door een blessure onze plannen moesten omgooien) en we elkaar op Koh Lanta zouden proberen te ontmoeten. Dit keer is het wel gelukt en blijkt maar weer dat toeval niet bestaat!

Waar zijn we nu

In love resort Sawi

Gereden route

Route berekenenOpen standalone kaart in volledige scherm modus
Ranong - Sawi

kaart is aan het laden - een ogenblik geduld aub...

km | | /km | +m | download GPX bestand download GPX bestand
Ranong - Sawi 10.095504, 98.781359 (Route)

Fotogalerij